Tweewekelijks is er een gratis lunchconcert in De Thomas. Klassieke muziek, elke keer door een ander ensemble of muzikant. Op 17 februari treedt op:

Duo Lapislázuli

Isabel Negrin, piano

Fatima Hernandez, viool

Programma

Domingos de provincia (Rubén López Velarde)

Los Pelegrinitos (arr. Federico García Lorca)

Escritos sobre música (Manuel de Falla)

El paño moruno (Manuel de Falla)

Los mozos de Monleón (F. G. Lorca)

Las tres hojas (F. G. Lorca)

El canto errante (Rubén Dario)

A tu puerta llaman (traditional Spanish)

La petenera (tradicional Mexican)

Corazón (Ernesto Elorduy)

La canción del ausente (Amado Nervo)

Nostalgia (Jose Sabre Marroquín).

Danza Tarasca (Miguel Bernal Jiménez)

Jesusita en Chihuahua (Quirino Mendoza y Cortés)

U bent welkom vanaf 12:15. Het concert start op 12:30 en duurt een half uur. Een ticket is niet nodig, je kunt gratis binnenlopen.

Over Duo Lapislázuli

Lapislazuli is de naam van een natuursteen met een zeer intense azuurblauwe kleur. In bijna alle grote beschavingen uit de oudheid wordt de steen gezien als symbool voor harmonie, creativiteit en vriendschap. 

Deze drie elementen zijn volop aanwezig in de duet concerten van de Mexicaanse violiste Fátima Hernández en de Spaanse klavecinist en pianist Isabel Negrín. Fátima en Isabel vormen vanaf begin 2024 Lapislázuli. Zij delen hun nieuwsgierigheid naar onbekende muziek die hen inspireert. En natuurlijk vormen Spaanse en Mexicaanse muziek en poëzie uit de late 19e eeuw en vroege 20e eeuw daarbij hun basis. 

Daarnaast houden ze van populaire muziek uit Spanje en Latijns Amerika, die altijd aanwezig is in hun leven. Een optreden van Fátima et Isabel is altijd een dialoog met het publiek, waarbij hun muzikaliteit, eerlijkheid en natuurlijke energie zogen voor verbondenheid én vriendschap. 

Lapislázuli zoekt naar de essentie van Spanje via zijn grote kunstenaars: zoals Manuel de Falla, Isaac Albéniz, Enrique Granados en Federico García Lorca. Deze kunstenaars verlangden allemaal naar hun land in de verte, waar ze niet meer woonden. Voor Fátima en Isabel is dat zeer herkenbaar, want ook zij wonen niet in hun geboorteland. Het is voor hen een grote bron van inspiratie en laten u dit in een prachtig gevarieerd programma horen. 

Zondagen in de provincie (1916) – Rubén López Velarde (1888–1921)

Op de heldere zondagen in mijn dorp is het gebruikelijk
Dat op het plein de meisjes hun sierlijke hoofden ontbloten,
Hun ogen weerkaatsen zacht het licht,
En de muziekkapel in het paviljoen speelt weemoedige stukken.

En wanneer de dromerige nacht over het dorp valt,
Kijken de geliefden elkaar aan met de tederste blik,
En in hun fluiten en viool verzamelt het orkest
Duizend romantische klanken voor de feestelijke avond.

Op heilige dagen in provinciestadjes
Schenken ze de voorbijganger aangename ochtenden,
Waarin frisse gezichten, met een waskom in de hand,

Haastig naar de kerk lopen, de meisjes;
Want op feestdagen, onder al die vrouwen,
Is er geen mooi gezicht dat de mis overslaat.

Geschriften over muziek en musici – Manuel de Falla (1876–1946)

Parijs, mei 1929.

Mijn aspiraties richten zich op een kunst die zowel krachtig als eenvoudig is, waarin ijdelheid en egoïsme afwezig zijn, iets dat zeer moeilijk te bereiken is.

De Zwerflied (1905) – Rubén Darío (1867–1916)

De zanger reist de hele wereld rond,
lachend of peinzend.
De zanger gaat over de aarde,
in witte vrede of in bloedige oorlog.

Op de rug van de olifant
door het immense, betoverende India.
In een palanquin en op fijne zijde
door het hart van China;
Met de auto in Lutetia;
In een zwarte gondel in Venetië;
Over de pampas en de vlakten
op Amerikaanse veulens;
Over de rivier in de kano,
of zie je hem op de boeg
van een stoomschip op de uitgestrekte zee
of in een ligrijtuig van de trein.

De dromedaris van de woestijn, levend schip, brengt hem naar een haven.
Op de snelle slee klimt hij
door de witheid van de steppe,
of in de stilte van kristal
die het noorderlicht bemint.

De zanger loopt te voet door de weiden,
tussen akkers en vee.
En hij komt in zijn Londen met de trein,
en op een ezel naar zijn Jeruzalem.
Met postkoetsen en met slechte wegen,
gaat de zanger door de mensheid.
In gezang vliegt hij, met zijn
vleugels: Harmonie en Eeuwigheid.

“Het lied van de afwezige” – Amado Nervo (1870–1919)

Oh, geliefd Mexico,
Zal ik je ooit weer aanschouwen?
Zal ik je ongerepte hemel zien
En het heldere groen van je zee?

Oh, geliefd Mexico,

Zal ik je ooit weer aanschouwen?
Zal ik je hoge bergen zien
Met hun smetteloze kap,
En je immense horizonten
Verheerlijkt door het licht?

Zal ik je hoge bergen zien
Met hun klare kap?
Gelukkig wanneer, van verre,
Na lange reizen over de zee,
Ik in de zonnestralen
De top van Citlaltépetl aanschouw.

Gelukkig wanneer ik, van verre, hen kan begroeten,
Boodschappelijke meeuwen:
Want jullie kunnen, vlieg
Naar het land van de palmen,
En groet degenen die ik liefheb.

Boodschappelijke meeuwen:
Want jullie kunnen, vlieg!